zaterdag 3 februari 2018

Vissen als het kan


Een zaterdagse ochtend op de bank. Geen visplannen vandaag. Nog niet tenminste. Straks eerst klussen met zoon. Kijken hoe lang dat duurt. Nu even tijd om mijn blogje dat ik eerder was begonnen af te maken. Anders komt het er niet van. Wil de gang er wel inhouden. Een bericht over het nieuwe jaar, dat was de bedoeling. Inmiddels is het al weer februari. De snoeken krijgen mogelijk al paaidrang en zoeken de ondiepten op. Weet wel een paar van die stekken, binnenkort eens opzoeken.

Nu over voornemens voor het nieuwe jaar. Moet je die als nostalgisch visser wel hebben? Ach, wat zal ik ervan zeggen? Niets moet natuurlijk. Bij vissen zeker niet, behalve een vispas hebben, weidelijk met de vissen omgaan en je rommel opruimen. Wel zo netjes dat laatste, doet helaas niet iedereen.




Maar dromen kan geen kwaad. Is deel van de pret. Vissen is verbeelding. Heerlijk om plannetjes te maken en verlangens te koesteren voor aan de waterkant. Plannetjes heb ik wel. Geen harde doelen of targets, daar houd ik niet van. Vang graag een visje, maar prestatiedrang past niet zo bij mijn huidige visserij.


Wil de poldervisserij voortzetten, ook vaker ‘s morgens vroeg. Dat laatste is me goed bevallen, afgelopen seizoen na jaren weer gedaan. Ga de zeeltsloot verder ontdekken. Daar in het vroege voorjaar vissen met lichter materiaal, volgende maand al proberen. Want proberen en ontdekken, daar houd ik wel van. Vooral nieuwe stekken verkennen doe ik graag. Of experimenteren met andere vismethodes. Het vertrouwde loslaten en openstaan voor het onbekende. Met het risico dat je niets vangt en vistijd vergeefs investeert. Erg is dat niet, het gaat om de beleving. En leren doe je altijd, ook als je niets vangt. Cirkeltjes rond maken. Al die cirkeltjes vormen een keten van ervaring en vormen zo de vissende mens. 

In de nieuwe polder heb ik op Google maps een plasje gezien met in het midden een eilandje. Veraf gelegen van de weg, je moet er lopend heen, zeker 20 minuten lopen schat ik. Het plasje staat in verbinding met ander water, het maakt deel uit van een wijd vertakt netwerk. Maagdelijk water hoop ik. Ben er benieuwd naar en hoop het te ontdekken. Is dus een plannetje. Neem me ook voor om vaker te gaan vissen met vrienden, ook met niet-vissers. Heb vorig jaar ervaren hoe inspirerend het is om een collega mee naar de waterkant te nemen. Zo komen er nog wel meer plannetjes, voor de korte of langere termijn.




Het belangrijkste voornemen is om te gaan vissen als het kan. De spullen in orde maken, zodat de voorbereiding weinig tijd kost. Met de hedonistische focus op escapistisch genieten. Gewoon even weg zijn en de tijdloosheid ervaren van het verwachtingsvol staren naar het puntje van mijn zelfgemaakte dobber. We gaan het beleven.

donderdag 28 december 2017

Koude visdag met een warm slot


Wilde in mijn kerstvakantie minimaal één keer gaan vissen. Vandaag kwam het ervan. Klusjes thuis gisteren al gedaan, verder geen sociale of andere verplichtingen deze dag. Behalve dat ik voor mijn vrouw om 16.00 uur thuis moest zijn, ze had de auto nodig. Helemaal vrij ben je nooit.

Daarom voor een winterdag vroeg vertrokken. Had gisteravond al drie hengels klaar gezet naast de kerstboom. Drie musketiers. Links een powerloop zander met een shadje. Ooit gekocht op een rommelmarkt voor 3 euro, die hengel dan, niet het shadje. Soms zit het mee. In het midden mijn Kunnan streamerhengel, een koopje op Marktplaats, werpt heerlijk. Die kleine rechts is mijn Fair Play hengeltje uit 1973. Zelf destijds gekocht bij meneer Schreiner, ik blogte er al meer over. Zal dat nog wel vaker doen denk ik zo, een avontuurlijk hengeltje is het. Dat bleek vandaag ook weer.

Vandaag wilde ik hoe dan ook een snoek vangen, liefst met het stokje. Het shadje ging mee voor een eventuele baars, mocht de snoek geen zin hebben. Niet op één paard wedden. Maar eerst moest ik de voorruit van mn auto krabben. Koude start en koud zou het blijven. Ik koos voor een oude polder, waar ik niet zo vaak kom. Hier een half uur rijden vandaan. Was al weer een paar jaar geleden dat ik er viste. Ken er plekken die al vaker snoek opleverden. Daar moest het maar gebeuren vandaag.

Voorlopig gebeurde er op de eerste stek niets, behalve kou lijden. Wel lekker werpen met de FP, al viel dat met zo’n dun lijntje met die harde wind soms niet mee. De winterzon scheen aanvankelijk fel deze ochtend. Ondertussen woei een koude zuidooster wind, gevoelstemperatuur onder nul.  Van dat schrale weer was het. Heb liever bewolkt voor snoek, heb er dan meer vertrouwen is. Op de tweede stek vijf minuten verder ving ik eerder met de vliegenhengel meerdere snoeken. De bomen die destijds voor beschutting zorgden waren gekapt. Ook de snoeken leken verdwenen. De zon scheen nog steeds fel en de wind werd niet minder.

Dan maar naar een sluisje met wat dieper water, weer vijf minuten rijden. Op de baars. Even het shadje laten dansen, helaas zonder succes. De warme chocolademelk uit m’n thermoskan bracht enige troost. Toch genoot ik wel. Vissen is vaak een kwestie van volhouden. Ik bezocht nog twee andere stekken, nu iets verder rijden. Weer met het FP stokje. Weer geen aanbeet. Ook op een plek die me ooit vier snoeken opleverden in een half uur. Das war einmahl.

Wat nu nog? Het was al middag, ik had nog een uur ongeveer. Ik herinnerde me een stek bij een boerderij in de luwte. Ook daar had ik wel eens snoek gevangen. Laatste kans moest dat worden. Wel weer een stukje rijden. Het stroomde hard op die stek, mijn lichte spinnertje werd meegenomen. Eerst rechts van de duiker, stroomafwaarts, bijna niet te vissen. Wat moest dat worden? Toen de andere kant, de goede kant wist ik nog. Het spinnertje draaide goed, als een kleine verleider.

Na een paar worpen werd die plots tegen gehouden, even geen beweging en toen een kolk. Vis en geen kleintje, dat voelde ik gelijk. Voor het eerst na vele jaren weer een grote snoek aan het fragiele hengeltje met 15/100 nylon. Maar wat een sensatie! Ik verbaasde over de kracht van het stokje. De vis bleef diep en ging meerdere keren door de slip. Subtiel en met beleid drillen was gewenst, ik kon het nog! Het enkele haakje zat voor in de bek zag ik, moest voorzichtig zijn. Schepnet in de auto gelaten en dus op m’n knieën om de snoek op de kant te krijgen. Dat lukte! Even een geluksmomentje. De snoek was 67 cm, mooi formaat voor de polder. Hier twee foto's.





Later viel me iets op aan de foto. Achter z’n kieuw komt een stukje roze tevoorschijn, had ik eerst niet gezien. Wat zou dat zijn? Kan niet van het onthaken zijn geweest. Weet het verder ook niet. De snoek was sterk en leek kerngezond. 

zondag 17 december 2017

Winterdip en zomerse herinneringen


Hier op de hoge gronden deze zondag nog steeds veel sneeuw. Er valt hier meestal meer en het blijft langer liggen. Mooie plaatjes levert dat wel op. Moet dan ook denken aan andere plaatjes. Weemoedige herinneringen aan vroege zomerochtenden in een groene polder aan een plompenrijke wetering. Late voorjaarsgeluiden van grutto’s en tureluurs, een laagvliegende bruine kiekendief in de verte. Of plots die lepelaar die overvloog. Ondertussen zelf turend naar het zelfgemaakte dobbertje tussen plompeblad.



.

In juni en juli van dit jaar ging ik voor het eerst sinds jaren weer ‘s morgenvroeg op visserspad. Dat is me goed bevallen. Nota bene redelijk dicht bij huis, in een polder van vroeger, toen ik er viste met levend aas op snoek. Nu bijna veertig jaar later had ik er een keer wandelend in de vroege avond karpers gespot. Ben er vervolgens regelmatig gaan vissen. Heb er genoten en mooie momenten beleefd, maar karper vangen is me niet gelukt. Maar wel zeelt! Jarenlang had ik die niet gevangen. En nu kon ik ze vangen. Heb er al met al negen of tien gevangen. Prachtige sterke goudgroene vissen. Hier een paar foto’s. De grootste was meen ik 54 cm.





Wilde in het najaar in diezelfde wetering nog een paar pogingen wagen op karper. Helaas kwam het daar niet meer van. Uiteindelijk heb ik afgelopen seizoen maar een karper gevangen. Dat is de spiegel op de foto.



Gevangen op 15 april in de Flevopolder, ik weet het nog goed. Het was in een ondiep gedeelte van een diepe plas onder een boom. Die middag had de zon geschenen. Viste met twee kikkererwten op een hair, twee meter uit de kant. Had al een tak opgevist en toen ik aansloeg leek het alsof ik wederom vast zat. Al gauw kwam er beweging in. Karper, zei vismaat Hans, die vlak naast me zat. Hij had gelijk. Meters lijn werd van de molen getrokken, mijn 12 voet lange Parteke Morton glashengel krom als een hoepel. Grote vis! Als dat maar goed gaat, dacht ik, wil hem in elk geval een keer zien. Een grote vis verspelen die je niet hebt gezien is altijd extra frustrerend. Is me vaak genoeg overkomen, te vaak. Gelukkig ging het deze keer wel goed. Groot was onze verbazing toen we zagen dat het een spiegelkarper was. Die hadden we hier nooit eerder gevangen, wel schup en graskarpers. Was een mooie vis, niet gemeten of gewogen, kan ook zonder.

 Hier bleef het bij wat karper betreft dit jaar. Werd dus vooral een zeeltjaar, niet minder aangenaam. En sinds kort weer het ultralichte spinnen herontdekt. Genoeg verrassingen dus. Wat zal komend jaar brengen? 

Hopelijk straks in de kerstvakantie al wat tijd vinden om te gaan vissen. Vissen als het kan, ook de winter door het vroege voorjaar in. Wil sowieso nog op snoek met het Fair Play hengeltje. Ben ook nog niet naar de havens hier in de buurt geweest. Vismaat Hans vangt al veel baars, joekels van rond de 40 cm soms. Ook bakken van wintervoorns en windes worden gevangen. Nog even geduld. Wil ook nog een keer een winterkarper vangen, is me in al die jaren nog nooit gelukt. We gaan het wel zien. Eerst de kerstboom optuigen hier.

zaterdag 16 december 2017

Jochie


Of ik z’n nieuwe hengeltje wilde maken. Onlangs gekocht op een beurs, thuis door wat onvoorzichtigheid afgebroken. Het jochie van 11 ken ik niet eens. Via mijn vrouw kwam dit hengeltje bij mij terecht. ‘Want je man kan dat zo goed’ had het ventje gezegd. 

Eerder had ik ook al een gebroken en afgeschreven hengel van hem nieuw leven ingeblazen. Ben geen techneut en zeker geen hengelbouwer. Maar het kunstje om een (gunstig) gebroken hengel van binnenuit met een oud stukje uit een vast hengeldeel te repareren beheers ik wel. Eerst even passen en op maat zagen met een ijzerzaag. Daarna in het holle hengeldeel vastlijmen, wikkelingen erom en een paar keer lakken. Welke ervaren hengelaar kan dat niet en heeft nog nooit een hengel gebroken? 

Het jochie is nog niet zover, maar is wel bloedfanatiek begrijp ik van mijn vrouw. Herken mezelf wel van vroeger in hem, dat fanatisme had ik ook. Jan Schreiner was, naast Johan Cruijff uiteraard, mijn grote held. Las zijn boeken en ging geheel op in zijn prachtige sfeerverhalen. Droomde ervan. Een andere keer meer daarover. 


Terug naar het hengeltje van het jochie. Is een dropshothengeltje volgens mij. Een Etovei Finesse van 1.80 m lang. Nooit van het merk gehoord. Koop al jaren geen nieuwe hengels meer, wel soms een glashengel op Marktplaats. Laatste aankoop van Pateke Morton driedelige matchhengel die ik gebruik als penhengel. 

Zocht die Etovei via Google op en kwam op Russische of Poolse sites terecht, begreep er niets van. Het hengeltje is strak en weegt vrijwel niets, werpvermogen 3 tot 15 gram staat erop. Bij die oude glashengeltjes kan dat volgens mij helemaal niet. Mijn ultra lichte FP hengeltje heeft 2 of 3 gram vermogen, precies weet ik het niet eens. Maar veel meer moet ik er niet aan hangen, moet precies in balans zijn. Die nieuwe materialen kunnen kennelijk veel hebben. Valt best mee te vissen natuurlijk. Maar voelt anders en ik mis het kurk en de reelringen, heeft toch mijn voorkeur. Zal de leeftijd wel zijn. 


In elk geval heb het hengeltje weer gemaakt, moet de wikkelingen alleen nog een paar keer lakken. Dan kan het mannetje weer vissen.

maandag 20 november 2017

Dapper snoekje


Weekendje weg met mijn vrouw. Naar Friesland, Joure om precies te zijn. Hengeltje mee uiteraard, mijn oude liefde, het Fair Play stokje uit mijn jeugd. Hier onthuld in mijn vorige bericht. Voorzichtig het hengeltje veilig opgeborgen in de kofferruimte. Kon niets mee gebeuren, oudjes zijn kwetsbaar.

De zaterdag was voor cultuur en sightseeing. Het hengeltje moest wachten. Zondagochtend een museum, oude schilderijen bewonderen in een strak modernistisch gebouw. Daarna een lange wandeling, nog geen tijd voor het hengeltje. Zou het nog komen?

 Halverwege de middag was het zover. Een wat bredere sloot verscheen, kon er met moeite parkeren. ‘ Even proberen’ zei ik. Mijn vrouw knikte, ze is dat wel gewend.

Auto uit, achterklep open, kaplaarzen aan. Het hengeltje kwam tevoorschijn. Eerst een paar worpjes vanaf de weg. Het dunne topje liet zien dat het spinnertje deed zoals Gerrit het bedoeld had. Dat liet zich tergend langzaam vissen in het heldere water. Erg diep was het niet, hooguit 60 cm schatte ik. De sloot liep verder een weiland in zonder hek. Al werpend volgde ik de zompige oever.

Na zo’n veertig meten een een ruk aan het hengeltje. Euforie! Het zachte stokje kromde zich, niet eens veel. Was geen monster, maar een snoekie uit de kleuterklas. Was er niet minder blij mee.


Verscholen tussen verstorven riet lag de rakker op de loer. Geprogrammeerd om toe te schieten op al het eetbare dat voorbij kwam. Om te kunnen voortbestaan. De essentie van het leven in een boerensloot. Alles wat klein was en bewoog is eten. Daarom kon het diertje de subtiele verleiding van het minuscule spinnertje niet weerstaan. Na een paar korte sprintjes was de strijd voorbij. Het bleek een ranke groene schoonheid van nog geen 40 cm te zijn.

Onthaken was nog lastig, het spinnertje zat diep en de kieuwgreep kun je vergeten bij zo’n klein snoekje. Maar kon het diertje uiteindelijk ongehavend terugzetten om verder te kleuteren. Daarna terug naar de auto, het hengeltje weer dankbaar opbergen.

zaterdag 4 november 2017

Bijzonder baarsje



Nee, groot is ie niet, het baarsje op de foto. Het was ook de enige vanmiddag, maar een bijzondere was het wel dus. Bijzonder vanwege het hengeltje waarmee ik de vis binnen haalde. Dat was met mijn oude ultralichte Fair Play hengeltje, ooit als puber gekocht van Jan Schreiner in zijn winkel in de Roelof Hart straat in Amsterdam. Kostte destijds 60 gulden, al mijn spaarcentjes gingen eraan op. Tientallen jaren niet mee gevist, de hengel was veilig opgeborgen in de originele grijze foedraal. De bijhorende witte koker heb ik niet meer. Vroeger wel veel mee gevist en genoeg baarsjes en snoekjes mee gevangen. Ooit wel gebroken, maar door een weldoener vakkundig gerepareerd.

Was al wat langer van plan, geïnspireerd door verhalen van andere bloggers over rapiers, floretten en ander licht spul, om weer eens met het spinhengeltje te gaan vissen. Had daarvoor eerder een paar setjes spinnertjes gekocht bij Gerrit van Snoekstreamers.nl. Vanmiddag was het dan zover. Wilde eigenlijk gaan streameren met mijn Kunnan, maar besloot toch dat het tijd was om mijn FP na vele jaren te herintroduceren aan de waterkant. Ik ging naar de oude kleipolder, waar ik vroeger ook viste. Toen ik arriveerde, begon het net te regenen. Het water was bruin, door de regen, maar ook vanwege de schouw denk ik. Na ruim een uur diende het baarsje zich aan, ik was er dolblij mee, ondanks het geringe formaat. Inmiddels was het hard gaan regenen en begon ik aardig doorweekt te raken. Daarom gauw ruim een km terug lopen naar de auto en naar huis.




Nog even over het molentje. Jan Schreiner verkocht mij destijds een Pellican 50 bij het hengeltje, tegenwoordig erg gewild. Helaas is het molentje kapot gegaan, ondermeer de beugel is gebroken. Moet nog eens uitzoeken of het haalbaar is de molen te repareren. Nu viste ik met een Sigma 2200, type 025, zie foto onder, een heerlijk licht molentje, waarmee het hengeltje goed in balans is. Ruim een jaar geleden kocht ik die op Marktplaats voor 15 euro, niet veel vond ik, had geluk denk ik. Tot vanmiddag had ik nog niets met het molentje gedaan, de oude nylonlijn, ik denk 15/100, heb ik er maar op laten zitten. Ben van plan komende tijd wel vaker met mijn oude FP en het molentje te gaan vissen. Ik zal er hier verslag van doen.


Dobbers klaar!


Met bescheiden trots presenteer ik hier mijn nieuwe zelfgemaakte dobbertjes. Vers van de pers, de laatste laag jachtlak is nog maar net opgedroogd. In mijn blog van 6 oktober jl. meldde ik al dat ik ermee bezig was. Van enige afstand zien ze er prachtig uit, vind ik zelf tenminste. Komt vooral door die wikkelingen, een idee niet van mezelf. Ook mijn vrouw, die niets met vissen heeft vind ze mooi. Wil ik toch even vermelden.


De oogjes onderaan, zie foto, heb ik gemaakt van onderlijn voor snoek. Een klein stukje afknippen, ombuigen en bevestigen met binddraad, niet zo moeilijk. Zie foto voor het materiaal daarvoor.


Vervolgens eerst het drijflichaam bijtsen met bruine bijts. Daarna drie lagen witte verf op de antenne smeren en met oranje modelbouwverf het topje kleuren. Dan de wikkelingen aanbrengen en tenslotte afmaken met twee lagen jachtlak, zie foto. 


Al met al nog een heel klusje. Maar het heeft me van de straat gehouden en geeft wel enige voldoening. Het is een mooie manier om loze uurtjes op te vullen. Heb al weer een idee voor een volgende serie.

Maar eerst deze binnenkort uitproberen. Ze zijn eigenlijk bedoeld als tenchlifters, voor de zeelt dus, maar ik wil ze eerst als matchdobber inzetten in de haven op wintervoorn. Hoorde dat er al goed gevangen wordt in een haven in de buurt hier. Ben benieuwd hoeveel lood ze vragen om scherp uit te loden, denk rond de 1,5 gram.

Hieronder nog enkele detailfoto’s. Nee, ze zijn niet perfect afgewerkt, het is handwerk van een amateur. Het zal voor de vangkracht uiteraard weinig uitmaken, misschien vis je met zelfgemaakt materiaal wel scherper en geeft het meer voldoening.