zondag 13 januari 2019

1 x raak, 4 x los



Kijk mij daar eens, beet in de polder! Het was op een grauwe kouwe dag, al weer een paar weken geleden, nog in het oude jaar. Gevist met Leen in een verlaten oude polder. Een weidse polder met eeuwenoude boerderijen op terpen. Groene weilanden afgewisseld met ruige stukken land, toevertrouwd aan de natuur. Elegante witte reigers her en der verspreid in de groene leegte. In de verte een eendenkooi. Lange rechte hoekige weteringen die de polder doorkruisen. Weteringen met snoek, elk jaar in de herfst of winter kom ik er één of twee keer en vrijwel altijd is het raak. Wat zou deze dag brengen?

We visten met onze Fair Play hengels. Leen met een prachtige 10 grammer, ikzelf met mijn fragiele 5 grams UL hengeltje. Allebei met nylon lijntjes, Leen met 18/100 en ik met 14/100. Allebei ook met de ambachtelijke spinnertjes van Gerrit. Later zouden we ook nog met streamers vissen. Aan het materiaal lag het dus niet. Genoeg nostalgisch beleven dankzij de hengels. Moeiteloos meters ver werpen met bijna gewichtsloze polderspinners, dat kan alleen met dit soort hengeltjes. Een groot plezier om mee te vissen. Elke vis die je vangt is dan een extra bonus.

De eerste stek leverde niets op. Toch een plek waar ik eerder wel eens een snoekje ving. Maar goed, successen uit het verleden bieden geen garantie, ook niet aan het viswater. Gauw de auto in een beetje opwarmen en op naar stek twee. Ook daar na tientallen worpen geen aanbeet gehad. Wel bijna verkleumde vingers en voeten, je moet er wat voor over hebben. 

Stek 3, vijf minuten rijden verderop, was de afgelopen jaren bijna elke keer wel goed voor een of meerdere snoeken. ‘Dit is een hotspot’, zei ik tegen Leen. Het was een kruising van een smalle en een brede wetering, dichtbij een sluisje. Een plek waar zich in de winter vaak prooivis ophoudt. De snoeken zijn dan meestal niet ver weg. Het is een plek die je echt moet uitkammen, je weet bijna zeker dat er snoek ligt. Dat deden we dan ook zorgvuldig met onze Fair Play stokjes. Leen aan de ene, ik aan de andere kant. 

Na een tiental worpen was het bij mij raak. De aanval kwam van links, het arme spinnertje werd met grof geweld gegrepen. Het UL stokje kromde zich en ging dapper de strijd aan met een flinke poldersnoek. Want dit was geen kleintje, dat voelde ik gelijk. Toch gaf de snoek zich na enkele minuten gewonnen. Want een monster was het ook weer niet, wel een prachtige poldersnoek van tegen de 70 cm. Wat zijn ze toch mooi! 


Nog geen vijf minuten later op vrijwel dezelfde plek was het weer raak. Tot mijn verrassing. Deze keer met de streamer, ik had mijn UL hengeltje ingewisseld voor mijn Sportex glashengel. Een heerlijke hengel om een wat grotere streamer mee weg te zetten. Helaas bleef deze snoek niet hangen, al na een paar seconden was het weer voorbij. Kan gebeuren, zeker als je met streamers vist. Het zou die dag niet de laatste keer zijn.

Wederom verkassen naar een volgende stek, een soort sluis aan het eind van een bredere wetering, dicht bij de monding in een plas.  Al gauw zagen we prooivis in paniek uit het water springen en kolken van jagende vis. Wat was het, baars of toch snoek? Het leek ook wel roofblij, al verwacht je die niet in de winter. We hebben het niet kunnen ontdekken, hoe we het ook probeerden met onze spinnertjes en streamers. 

Daarna nog twee veelbelovende stekken aangedaan, maar zonder resultaat. Wel zagen we nog een blauwe kiekendief jagen, laag vliegend over het zompige land. Prachtige vogel! 

Inmiddels werd het al schemerig. Op de terugweg zouden we nog even langs de stek gaan, waar ik eerder op de dag die snoek ving en een misser had. Weer ieder aan een kant van de wetering bij de kruising. Weer had ik geluk. Mijn spinnertje werd niet gepakt. Maar even later bij de eerste worp met de streamer was het raak. Door het heldere water kon ik goed zien hoe een flinke snoek op de streamer dook. Toch na een paar seconden weer los.

Nu begon ik te twijfelen aan de streamer. De avond tevoren had ik die met veel zorg een aandacht zelf gebonden. Heel handig ben ik daar eigenlijk niet in, maar het leek me een creatie met vangkracht. Dat bleek ook wel, met de Sportex kon ik de streamer als een soort jerkbait langzaam en heel verleidelijk terug vissen en veel actie meegeven. Twee keer werd de streamer nogmaals gegrepen, maar beide keren bleef de vis niet hangen.

De teller stond nu op vier aanbeten en vier lossers met de streamer. De gebruikte haak is een  grote en wijde Ad Zwier haak zonder weerhaak. Dat moet toch goed zijn lijkt me. Misschien is de streamer te vol gebonden, ik weet het niet. Volgende keer maar weer opnieuw proberen.











zondag 25 november 2018

Gelukkige baars


Gisteren drie blogjes geplaatst over eerdere visbelevenissen. Achterstallig onderhoud, ik had mijn blog een poosje niet bijgehouden. Nu een vers bericht over gisteren. Was een koude grijze dag. 

Samen met vismaat Hans naar een oude haven gereden. Hans is een echte havenbaron. Hij kent alle havens in de buurt en weet daar precies de beste baarsstekken te vinden. 

Het zou taai worden, had hij gezegd, vanwege de Ooster wind. Hans kreeg gelijk. Althans naar zijn maatstaven dan. Afgelopen weken had hij meerdere jaloers makende foto’s gestuurd van bakken van 40+ baarzen. Zo’n prachtbaars wilde ik ook wel vangen. 

Mijn UL Fair Play hengeltje had ik thuis gelaten. Niet zo geschikt voor shadvissen in een diepe haven leek me. Begin dit jaar had ik op Marktplaats een strak UL stokje van Ron Thompson gekocht. Nog niet eerder mee gevist. Dat hengeltje kwam nu wel van pas. Een klein Sigma Pro molentje (030), ook van MP, combineerde er prima mee. Zie foto. Wel eerst nog gevlochten rekloze lijn opgespoeld. Voor de havenvisserij op baars met shadjes beter dan nylon, zeggen ze. 


Lichte loodkopjes had ik nog wel. Ik begon met 3 1/2 gram. Hans gaf me een slank zwartbruin zeer beweeglijk shadje, dat z’n vangkracht had bewezen. Eerst geprobeerd aan de buitenkant van de haven. ‘Daar zitten de kanjers, solitaire oude vissen’ had Hans gezegd. Erg hongerig bleken ze echter niet, zoals hij al had voorspeld. Het hengeltje beviel overigens prima, zeer geschikt voor dit werk. 

Toch na een half uurtje een aanbeet. Leek een goede baars, maar na een paar seconde weer los. Vanwege de wind ging ik over naar een 5 grams loodkopje, daardoor wat meer controle op de shad. 
Het is bij deze visserij zaak om de shad naar de bodem te laten zakken en gecontroleerd terug te vissen. Steeds een stukje omhoog binnenvissen en rustig weer laten zakken, waarbij je de lijn strak houdt. Is even wennen, maar niet heel moeilijk, vraagt wel om concentratie. Hans is een expert en gaf mij de nodige aanwijzingen.

Zo door vissende kreeg ik wederom een aanbeet en deze keer bleef de baars hangen. Geen hele grote, maar ik was er blij mee. Wel een gewonde baars, misschien, misschien door een snoek gepakt. Zie de foto hieronder. 


Daarna de auto in en even opwarmen, het was gruwelijk koud. Hans stelde voor om naar de binnenhaven te gaan, ook daar wist hij een paar kansrijke stekken. In elk geval bleek het daar minder koud. Ik kreeg  al gauw verschillende tikken en tikjes, vermoedelijk van kleine baars. Wel zag ik in het heldere water dat het barste van de prooivis. 

Aan de overkant van het binnenhaventje zaten een paar snoekvissers. Even later stonden wij daar ook. Ook daar al snel een paar tikjes op de shad. Maar daarna een serieuze aanbeet. Deze was groter dan de vorige, dat voelde ik gelijk, dit moest op z’n minst een 30+ baars zijn. Toen gebeurde het. Net toen ik de baars in het vizier kreeg, verscheen een enorme snoek. Gelukkig miste die de baars op een haar. Vandaar een gelukkige baars. Hans was intussen al verder gelopen, dus ik moest de baars zelf landen en fotograferen. Vandaar de foto van de baars op de stenen, tegen mijn gewoonte in. Had geen onthakingsmat mee, volgende keer wel meenemen. Had ook geen meetlint, maar schatte de baars op ongeveer 35 cm lang. Een prachtig getekende en dus zeer gelukkige vis! Zie beginfoto en foto onder.






zaterdag 24 november 2018

Snoeken aan glas


Vorig jaar na vele jaren weer begonnen met nostalgisch spinnen op snoek met mijn in 1973 zelf gekochte Fair Play hengeltje. Was nog een puber, 'ome Jan Schreiner' hielp mij destijds een hengeltje uitkiezen. Vorig jaar een een paar snoekjes gevangen, nog geen kanjers, de grootse was dacht ik rond de 60 cm.

Een paar maanden geleden op Marktplaats nog eens een oude glashengel gekocht van het merk Sportex. Een zachte spinhengel, wel zwaarder dan mijn Fair Play stokje, ik denk ongeveer 8 gram werpvermogen. Heerlijke hengel om te streameren bedacht ik.

Twee weken geleden, het was een druilerige zaterdagmiddag, naar een oude vertrouwde polder gereden, waar ik vroeger met het hengeltje vaak ging vissen. Zowel de Fair Play als de Sprotex gingen mee. Eerst een brede sloot afgevist, afwisselend met de Fair Play met een spinnertje en de Sportex met de streamer. Was ruim een uur bezig, maar niets gevoelt. Daarna even verderop een andere sloot afgevist, maar ook niets. Dat streameren met die Sportex ging overigens fantastisch, erg fijne hengel voor dat werk.

Snoeken is zoeken dus op naar een volgende stek. Paar minuutjes rijden met de auto. Dat was bij een duiker, altijd kansrijk in najaar en winter. Bovendien zag ik toen ik het spinnertjes ingooide geregeld kleine visjes opspringen. Even later leek ik vast te zitten. Leek zeg ik, want er kwam al gauw beweging in. Iets logs zat vast aan mijn 14/100 nylon lijn en trok moeiteloos enkele meters van mijn gelukkig goed afgestelde slip. Het FP hengeltje weerde zich kranig. Dit was het echte werk, waarvoor Jan Schreiner hem liefdevol en kunstig voor had gecreëerd.

Wat een plezier om zo'n snoek aan dat hengeltje te vangen! Was wel een poosje gespannen bezig, je hebt geen besef van tijd als je zo geconcentreerd een grote vis aan het drillen bent. Uit ervaring weet ik dat elk klein foutje wordt afgestraft. Gelukkig ging het deze keer goed. Ik stapte in mijn lieslaarsen een stukje het water in en landde de snoek met de kieuwgreep, allemaal precisiewerk. Wat een prachtig beest was het! Een prachtig getekende dikke poldersnoek van 75 cm. Zie foto boven.

Daarna reeds voldaan vertrokken naar een volgende sloot. Weer in de buurt van een duiker, al zag ik deze keer geen prooivisjes opspringen. Toch na een paar worpen met de spinner een aanbeet die ik miste, voelde alleen een flinke tik. Weet je wat ik doe, dacht ik, ik kom straks terug met de streamer. Eerste viste ik een stukje van de sloot verder af met de Fair Play.

Na ongeveer 20 minuten, ik wacht altijd een poosje na een misser, ging ik terug naar die plek. Twee worpen viste ik met de Sportex de oranjegele spreamer termend langzaam over de plek waar ik eerder de snoek miste. Bij de derde worp was het raak! Geen grote deze keer, hooguit 50 cm, niet gemeten. Maar goede sport op de lichte Sportex, prima hengel toch. Zie foto hieronder.




Baarsjes


Afgelopen maanden ook een paar keer met mijn UL Fair Play hengeltje uit 1973 gevist met kleine spinnertjes op baars. Heb er tientallen gevangen, overwegend klein tussen de 15 en 25 cm. Leuke sport wel, ze kunnen zo fel aanbeten en geven nog een beetje sport ook. Ik vis met 14/100 nylon en met kleine 22 mm spinnertjes van Gerrit uit Utrecht. Heerlijke visserij. Hier nog wat foto's.




Voorns


Mijn laatste bericht dateert al weer van een paar maanden geleden. Daarom hoogste tijd om hier weer iets te melden. Want gelukkig ben ik geregeld naar de waterkant getrokken. Dat is tenslotte een eerste levensbehoefte. Heerlijk om de rust te vinden in het verwachtingsvol staren naar een roerloos dobbertje dat elk moment al dan niet in beweging kan komen. Een mens heeft maar weinig nodig om gelukkig te zijn, voor mij is het in elk geval genoeg.

Heb gevist met wisselend succes, maar dat is vissen. Desondanks was het elke keer genieten, ook als de vangst tegenviel. Karpers heb ik niet meer gevangen, ondanks enkele pogingen op mijn nieuwe stek bij de windmolen een nieuwe polder. Zie de foto bovenaan. Ook de zeelt liet het in mijn zeeltsloot in de oude polder afweten. Zie foto hieronder.


Dit jaar maar één zeelt gevangen, vorige jaar 12. Kan gebeuren, volgend jaar beter. Wel tijdens de verschillende sessies meerdere mooie voorns gevangen. Prachtige vissen toch ook. Zie foto's. Mijn andere vangsten volgen in de volgende postings.




maandag 13 augustus 2018

Daar bij die molen..



Inmiddels al weer een weekje terug van onze vakantie in Italië. Toscane om precies te zijn. Wel een eindje rijden, maar dan heb je ook wat. Prachtige middeleeuwse stadjes en de mooiste landschappen. Zie onderstaande foto's.





Hengels wel meegenomen, maar die zijn in de auto gebleven. Ben nauwelijks viswater tegen gekomen. Toscane is niet het mekka voor de hengelaar heb ik geconstateerd.

Dus twee weken niet gevist, ook de weken daarvoor nauwelijks. Ving nog wel een karpertje op mijn bekende Flevostek, na meerdere missers moet ik toegeven, was niet erg scherp. Maar toch nog een mooi visje, zie foto.




Afgelopen donderdag weer gevist met een vismaat. Nota bene een dag met veel regen na al die droogte en hitte. De hele middag samen onder de paraplu gezeten. Gezellig en bovendien vingen we regelmatig een visje, voorntjes en wat blij en brasem. We vermaakten ons wel ondanks de regen, de plu was groot genoeg om droog te blijven. Ik viste met de swingtip, een visserij die ik laatst begonnen ben en me wel bevalt. Handig als je onder een paraplu zit, zie foto, maar ook spannend en effectief. Gevist met maden en mais.




Rond 19.00 uur nog even verkast naar de karpersloot. Dat was wel even schrikken. Het waterpeil was enorm gezakt en onder in de sloot zagen we nog wat karpers zwemmen in het weinige water. We besloten om die maar met rust te laten en zochten een nieuwe stek. Dat was bij een rij windmolens, een paar kilometers verder.

Inmiddels begon het flink te waaien, vissen zou lastig worden. Toen we uitstapten hoorden we door de harde wind heen meerdere karpers springen en tuigden toch nog even onze penhengels op. Na een minuut of 20 was het raak. Een ranke turbo gaf eerst nog weinig weerstand om daarna goed los te komen. Wat zijn ze toch sterk, die Flevokarpers, ook deze was niet heel groot, rond de 55 cm schatte ik. Wel een plaatje van een vis, was er blij mee. 





donderdag 28 juni 2018

Vangen in het veen



Weekendje weg geweest met mijn vrouw. In een tentje. Hengels mee natuurlijk. Want wat wil je, midden in het Groene Hart, in een oude veenpolder. Prachtig viswater in de buurt van de camping. Maar waar beginnen? Het meeste water zat niet in mijn vispas. Google bood gelukkig uitkomst. Ik vond een adresje waar ze een dagvergunning verkochten. Dit vergde een diepte-investering van € 2,50. Je moet wat voor je hobby overhebben. Het water bleek fantastisch. Een mooie wetering die in verbinding stond met een paar plasjes. Veel plompenbladen en kraakhelder water. Het water rook naar zeelt en ruisvoorn. Dieper dan ik dacht, rond de 1,50 meter, met een zachte veenbodem. Mijn thuispolders hebben een kleibodem, dit was even wennen.

Twee hengels klaargemaakt. Een zachte gele glashengel van 3,30 meter voor de pen, ongeveer 1,25 pond, staat er niet meer op. Een bijzondere hengel, ooit zelf gekocht bij de firma Vossebreurs in Hilversum, zo rond 1975. Een klassieker dus. Met een nog redelijk nieuw Shakespeare molentje met 20/100 nylon. Zelfgemaakt dobbertje en haakje 10. Geen hair deze keer, maar een maïskorrel met maden en mestpiertjes, een gebakje zou ik zeggen.

De andere hengel was een oude Sudridge glashengel van eveneens 3.30 meter, iets lichter nog. Een paar jaar geleden gekocht op marktplaats. Pas later zag ik dat deze hengel een topoog met schroefdraad had en besloot een paar weken geleden het eens te proberen met een swingtip. Dat was wel fun, ik ving een paar voorns en brasems. Nu dus weer proberen. Ik monteerde eveneens Shakespeare molen, deze met 23/100 nylon en een onderlijntje van 18/100, haakje 8 met een cocktail van mestpiertjes en mais. Geen voerkorfje, maar een wartelloodje van 10 gram.


Voeren deed ik voor de swingtiphengel ongeveer 20 meter uit de kant, naast wat plompenbladen. Drie of vier ballen grondvoer met mais en maden. Voor de penhengel maakte ik een voerplek meer naar links en minder ver uit de kant. Beide hengels ingooien en wachten maar. Kreeg al gauw op beide hengels beet. Ving op de swingtip een baars en een voorn. Op de penghengel nog niet, wel af en toe een tikje.

Zag na een uurtje ongeveer de swingtip heel mooi oplopen. Slaan en hangen. Voelde gelijk dat het een grote vis was, die nam ook gauw zo’n 10 meter lijn, de slip stond licht afgesteld. Het viel me op dat de vis niet opzij zwom, alleen naar achteren en de diepte in, ook zag ik bellenplakkaten. Ik kreeg een vermoeden en even later werd dat bevestigd. Een paling en geen kleintje! Even later kon ik de gladjakker scheppen en op de mat leggen. Een bijzondere vangst, schat zo’n 65 cm lang. Uiteraard de paling weer laten zwemmen. Die slingerde weer beduusd de donkere diepte in.


Een poosje later een wegloper op de pen. Weer een grote vis, een snelle run links de plompenbladen in. Dit voelde als een zeelt. Helaas was de pret van korte duur, de vis schoot los. De herkansing kwam een half uurtje later. Ook dit moest een zeelt zijn. Maar ook deze kon ik niet tegenhouden en zwom zich vast tussen de plompen. Tijd voor een list. Ik liet de lijn vieren en wachtte totdat de dobber zou gaan bewegen. Dat lukte. De vis kwam los en even later kon ik een mooie licht gekleurde zeelt scheppen. Wat een schoonheid! Daarna nog een half uurtje gevist, maar niets meer gevangen. Uiteindelijk voldaan mijn spulletjes weer ingepakt. Ik kom hier vast nog eens terug.